Çukurova’da buğday üreticisi tüccara tutsak…  

Türkiye'nin en önemli tarım ambarlarından biri olan Çukurova’da buğday hasadı büyük bir hayal kırıklığıyla sürüyor. Açıklanan buğday taban fiyatı üreticiyi sevindirmediği gibi, bölgede yaşanan yoğun yağışlar buğdayın niteliğini etkilediği gerekçesiyle üreticiyi tüccarın insafına itti. Tüccarlar her ürünü almayacağını belirtirken, alım yapmak için de taban fiyatın çok altında, komik rakamlar öneriyor. Toprak Mahsulleri Ofisi'nin (TMO) ise alım bedellerini sonra ödeyecek olması, borç içinde olan, ivedi para gereksinimi duyan üreticinin elini kolunu bağlıyor. Üreticiler, ivedi giderlerini karşılayabilmek için ürünlerini değerinin çok altında satmak zorunda kalıyor. Duruma isyan eden Çukurova köylüsü, TMO'nun alım güvencesi vermemesi durumunda önümüzdeki yıl tarlayı ekmeyeceklerini açıkça dile getiriyor. Bu tehlikeli gidiş, yakın gelecekte ülkeyi çok daha büyük bir gıda krizi ile karşı karşıya bırakacağını gösteriyor. Buğday, bir ülkenin gıda egemenliğinin, bağımsızlığının en temel direğidir. Çukurova gibi verimli topraklarda üreticinin çığlığı, tarım politikalarının çöktüğünün en açık kanıtıdır. Mazot, gübre, tohum akçeleri (maliyetleri) her geçen gün katlanırken, çiftçinin alın terinin karşılığını alamaması, yalnız bırakılması kabul edilemez. TMO’nun üreticiyi korumak yerine tüccarın ekmeğine yağ süren geç ödeme politikaları, köylüyü toprağından koparmaktadır. Çiftçinin tarlasını ekmekten vazgeçmesi demek, yarın bu halkın ekmeği daha da pahalıya yemesi, dışa bağımlılığın artması demektir. İktidarın tarımı, üreticiyi bitiren bu piyasacı yaklaşımı, toplumun geleceğini, beslenmesini tehlikeye atmaktadır. Uzman Notu Çukurova’da buğday üreticisinin yaşadığı yalnızca çiftçinin değil, tüm ülkenin ortak geleceğinin sorunudur. Yoğun yağışlar gibi iklimsel etkilerin faturasını doğrudan üreticiye kesmek, tarımsal üretimi baltalamaktır. TMO, piyasayı düzenleyen kamusal bir güç olarak ivedi olarak devreye girmeli; alım güvencesi sunarak ödemeleri peşin, üreticinin emeğini koruyacak bir düzeyden yapmalıdır. Çiftçinin tarlasını ekmekten vazgeçmesi, gelecekte geri dönüşü olmayan bir gıda kıtlığına yol açacaktır. Doğayı, toprağı, üreten köylüyü korumayan hiçbir iktisadi model sürdürülebilir olamaz.